Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;

Χρόνης Μίσσιος, ο άνθρωπος που ζούσε για το όνειρο…

Ο Χρόνης Μίσσιος (1930 − 20 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας  συγγραφέας,  λογοτέχνης αντιστασιακός, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων και για ένα διάστημα παρουσιαστής σχετικών τηλεοπτικών εκπομπών.
Αριστερός, καθοδηγητής του ΚΚΕ, πραγματικός επαναστάτης και ίσως ο πρώτος που εισήγαγε την έννοια της οικολογικής αριστεράς στη χώρα μας. Στα 17 του (1947) καταδικάστηκε σε θάνατο για τη συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού. Από τότε και μέχρι το 1973 που αποφυλακίζεται οριστικά, περνά μια ζωή γεμάτη βασανισμούς, εικονικές εκτελέσεις, εξορίες και κακουχίες.Άρχισε να γράφει σε μεγάλη ηλικία. Το 1985 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”. Τρία χρόνια μετά το “Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;”. Συνολικά θα εκδώσει 6 βιβλία:

  • Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς, 1985
  • Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε; 1988
  • Τα κεραμίδια στάζουν, 1991
  • Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι, 1996
  • Ντομάτα με γεύση μπανάνας, 2001
  • Ο Χρόνης Μίσσιος διαβάζει Χρόνη Μίσσιο, 2009

Πέθανε σε ηλικία 82 ετών, 3 χρόνια μετά το τελευταίο του βιβλίο, σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο της Αθήνας μετά από μάχη με τον καρκίνο.

“…Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;’ Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”. Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς … Όμως το αφήσαμε για αύριο … Για να πάμε που;
Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας..”

Αν δεν έχεις διαβάσει Χρόνη Μίσσιο, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου.
Αυτές οι ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται, “η ζωή μας, μια φορά μας δίνεται”.

― Χρόνης Μίσσιος, Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;

Πηγες:
https://provocateur.gr/manners/11134/great-men-xronhs-missios-o-anthrwpos-poy-zoyse-gia-to-oneiro
https://www.goodreads.com/quotes/1494528

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *